De Kadijken

De Kadijken is een langwerpige strook land van 900 meter lang en 170 meter breed. Een kadijk betekent letterlijk de grens tussen wel en niet ontgonnen land, een dijk met een aangrenzende kade.

In 1663 was de ‘Vierde Uitleg’ van Amsterdam, de vierde grote stadsuitbreiding, voltooid. Tijdens deze uitbreiding werd buitendijks land aan de oostzijde van Amsterdam bij de stad ingelijfd. In dit gebied lag een zomerdijk (kadijk), de Nieuwe Zeedijk, die buiten en ten noorden van de Sint Antoniesdijk was aangelegd. De dijk werd verhoogd en Hoogte Kadijkgenoemd, het lager erachter gelegen land kreeg de naam Laagte Kadijk.

Het werd een scheepswerfgebied en in de 18e eeuw werden er pakhuizen gebouwd. In de 20ste eeuw kwam er meer woningbouw in dit gebied. De Kadijken zijn in de loop van de tijd veranderd, opgeknapt, maar loop je door de buurt, dan proef je nog echt de oude sfeer en de bedrijvigheid van vroeger.

In de jaren zeventig stonden hier, net zoals elders in de stad, verwaarloosde, dichtgetimmerde huizen en pakhuizen. Ook het Entrepotdoken de pakhuizen hebben jarenlang leeggestaan. Bewoners vluchtten de stad uit opzoek naar ruimte en groen.

Ondanks de verpaupering in deze buurt waren er toch nog steeds winkels te vinden. Een slager, een bakker en zelfs een melkboer die langs de deuren ging.

Een van de bedrijven die nog lang op de Hoogte Kadijk heeft gezeten, was een kruidenfabriek. Daar werden de kruiden van overzee uit grote vaten gehaald en in kleinere verpakkingen gedaan. Hier rook je de kaneel, speculaas en peper in de hele buurt.

Nu is de buurt weer echt een woonbuurt. Een buurtbewoner vertelde ons dat veel sociale huurwoningen de laatste jaren door de woningbouwvereniging zijn verkocht waardoor je merkt dat er een andere groep de buurt gaat bewonen. Een welvarendere klasse.